ถ้าดูในแผนที่ที่ผมPoint ไว้ให้ก็คือส่วนที่เป็นเส้นสีม่วงๆ ส่วนจุดA คือวัดจองกลาง จุดB คือวัดจองคำ จุดCคือ หนองจองคำ จะเห็นว่าจากถนนหลัก ถนนหลวงหมายเลข1095 ตัดผ่ากลางเมืองเราก็จะเห็นถนนคนเดินอยู่ริมถนนได้ไม่ยาก แต่บริเวณริมถนนกลางเมือง(1095)นี้จอดรถยากครับ คือรถจอดกันเต็มไปหมดเลย 

ลงมาเดินกันดีกว่า สำหรับคนที่จอดรถได้แล้ว แน่นอนว่า ที่นี่เป็นแหล่งรวมของที่ระลึกเลยล่ะครับ มีทั้งโบสการ์ดสวยๆ เสื้อยืดสุดเท่ ที่เพ้นท์ลวดลาย ประมาณผู้พิชิต 1864โค้ง อะไรแบบนั้น ซื้อหาไว้เป็นที่ระลึกกันได้ครับเราไม่ได้มากันบ่อยๆ ยังพวกงานศิลปะที่สวยๆ แบบล้านนาก็มี แม้แต่ศิลปินล้านนาเอง ก็ทำCD ขายเองกันบนถนนสายนี้ บรรเลงเพลงทำให้ถนนคึกคัก และเราก็อิ่มเอมด้วยความรู้สึกประทับใจ

ใช้ว่ามีแต่ของใช้ที่น่าสนใจ อาหารท้องถิ่นที่นี่ก็น่าสนใจไม่แพ้กัน ที่เราพบเห็นและลองกันดู ก็เป็นขนมไทยใหญ่แท้ๆ ที่เขาเอาข้ามาทุบๆๆๆๆๆ จนกลายเป็นแป้งเหนียวๆ อันนี้ผมเคยทำตอนไปเยี่ยมชาวเขา แล้วเอามาราดด้วยย้ำเชื่อมรสพิเศษ ประมาณน้ำอ้อย อร่อยนะ ต้องลองชิมอาจจะจืดนิดหน่อยถ้าไม่จิ๋มอะไรเสียเลย

อีกอย่างที่สะดุดตาผมคือ ขนมที่มีน่าตาแปลกๆอยุ่ในกะละมัง เขียนป้ายไว้ว่า “ส่วยทะมิน” “เปงม้ง” “อาละหว่า” เป็นขนมไทยใหญ่อีกเช่นกัน ที่เล่นเอาผมอิ่มไปเลย คนมามุงซื้อกันเยอะ คงแปลกตาและน่าลอง เพราะผมก็เป็นหนึ่งในนั้น ซัดไป3ห่อ อย่างล่ะห่อ(ห่อใบตอง)

ยังมีร้านเก๋ๆน่านั่ง และงานศิลปะอีกมายๆบรรยายไม่หมด หาเวลาว่างไปครับ ไปเที่ยวกัน ไปไม่ยากเลย แค่ 1,864 โค้งแค่เนี้ย กับระยะทางไปแม่ฮ่องสอนแค่ขับรถ 10-12 ชั่วโมงแค่นั้น(ใกล้ตายล่ะ) ก็จะได้มาสัมผัสด้วยตาตนเอง แค่ความรู้สึกก็อบอุ่นแล้วความหนาวไหนก็ยากพิชิต ...อยากไปอีกอ่ะ

แผนที่แสดงที่ตั้งถนนคนเดินแม่ฮ่องสอน